Τμήματα
Το εργαστήριο με τα ακόλουθα τμήματα καλύπτει όλες τις εξετάσεις καί τις αιματολογικές αναλύσεις με τις πιο αξιόπιστες μεθοδολογίες.
- Βιοχημικό
- Μικροβιολογικό
- Αιματολογικό
- Ορμονολογικό
- Ανοσολογικό
- Καρκινολογικό
- Ορολογικό
- Μοριακό
- Αλλεργιογόνων
Βιοχημικοαρχή
Η Βιοχημεία αποτελεί τον κλάδο των βιοϊατρικών επιστημών που μελετά τις χημικές αντιδράσεις που πραγματοποιούνται στον οργανισμό. Μελετά τη δομή και τη λειτουργία των κυτταρικών στοιχείων, π.χ. των πρωτεϊνών, υδατανθρακών, λιπιδίων, και άλλων βιομορίων. Ωστόσο, η μελέτη των βιοχημικών λειτουργιών προϋπάρχει και σε όλους τους επιμέρους κλάδους της Ιατρικής και Βιολογίας (Ανοσολογίας, Γενετικής, Ενδοκρινολογίας, Αιματολογίας, κ.α.).
Σε εργαστηριακό επίπεδο, το Βιοχημικό τμήμα ασχολείται με όλες τις εξετάσεις βιοχημικού ενδιαφέροντος, για την εκτέλεση των οποίων χρησιμοποιούνται σύγχρονοι, αυτόματοι βιοχημικοί αναλυτές. Οι μέθοδοι αυτές συμπεριλαμβάνουν:
- Αντιδράσεις χρωματογραφίας
- Ενζυμικές αντιδράσεις
- Ηλεκτροχημειοφωταύγειας
Σάκχαρο, Ουρία, Χοληστερίνη, Αμυλάση, Αλδολάση, Ουρικό Οξύ, Τριγλυκερίδια, Κρεατινίνη, Τρανσαμινάσες (SGOT/ SGPT), Αλκαλική Φωσφατάση, γ–GT, CPK, LDH, Χολερυθρίνη (Άμεσος, Έμμεσος, Ολική), Πρωτεΐνες ολικές, Αλβουμίνη, Σίδηρος, Φερριτίνη, Βιταμίνη Β12, Φυλλικό οξύ, Ομοκυστεΐνη, TIBC, Ηλεκτρολύτες
Μικροβιολογικοαρχή
Οι μικροοργανισμοί χωρίζονται σε προκαρυωτικούς (χωρίς πυρήνα), π.χ. βακτηρίδια, σε ευκαρυωτικούς (έχουν πυρήνα), π.χ. μύκητες και πρώτιστα, και στους ιούς. Η Μικροβιολογία αποτελεί κλάδο της Ιατρικής και της Βιολογίας που επικεντρώνεται στη μελέτη αυτών των μικροοργανισμών, στις διαφορετικές στους ιδιότητες, καθώς και στις κλινικές εφαρμογές τους.
Στο Μικροβιολογικό τμήμα, πραγματοποιούνται όλες οι βασικές εξετάσεις ρουτίνας για την ανίχνευση των βακτηριδίων. Τα τελευταία χρόνια, με τη χρησιμοποίηση μεθόδων Μοριακής Βιολογίας και Γενετικής, έχει επιτευχθεί η ακριβέστερη και ταχύτερη ανίχνευση και διάγνωση μικροβιακών λοιμώξεων ή ασθενειών, όπως:
- Διάγνωση Kολοβακτηριδίου (Escherichia coli), Πρωτέα (Proteus vulgaris), Ψευδομονάδα (Pseudomonas aeruginosa), Στρεπτόκοκκου (Streptococcus pneumonia, Streptococcus pyogenes), χρυσίζων Σταφυλόκοκκου (Staphylococcus aureus), κ.α.
Καλλιέργειες ούρων, πτυέλων, κολπικού, κ.α. Εκτέλεση δοκιμών ευαισθησίας (αντιβιόγραμμα). Μοριακές μέθοδοι για την ανίχνευση ιών και μικροβίων - Αντισώματα Ερυθράς, Ανεμευλογίας, Τοξόπλασμα, Κυτταρομεγαλοϊό, Ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού, Χλαμύδια, Λιστέρια, Μυκόπλασμα, κ.α.
Αιματολογικοαρχή
Η αιματολογία είναι κλάδος της ιατρικής και άλλων βιολογικών επιστημών που επικεντρώνεται στη μελέτη του αιμοποιητικού συστήματος, των οργάνων του, και πιο συγκεκριμένα, των άμορφων και έμμορφων συστατικών του.
Στο αιματολογικό τμήμα, με τη βοήθεια σύγχρονων αναλυτων (XS-1000i), πραγματοποιούνται όλες οι εξετάσεις ρουτίνας για τη διάγνωση ασθενειών με τη χρησιμοποίηση μεθόδων μοριακής βιολογίας και γενετικής, όπως:
- Αιμολυτικές αναιμίες - Αιμοσφαιρινοπάθειες, π.χ. β-Μεσογειακή Αναιμία (β-ΜΑ), Δρεπανοκυτταρική Αναιμία (ΔΑ), ασθένεια Cooley.
- Αιματολογικές κακοήθειες, π.χ. λευχαιμίες.
- Ασθένειες Πήξης, π.χ. αιμοφιλία, θρομβοκυττοπενία, και Von Willebrand.
1. Γενικες αιματος
Γενική αίματος, Ταχύτητα Καθίζησης Ερυθρών (Τ.Κ.Ε.), Δίκτυοερυθροκύτταρα (ΔΕΚ), G–6–PD, Τέστ Δρεπανώσεως, Ομάδες αίματος, Rhesus, Coombs (Έμμεσος και άμεσος).
2. Εξετασεις Πηξεως
A.P.T.T., D–Dimer (D – διμερής ινικής), Du, APC Resistance, Αναστολέας ενεργού Πλασμινογόνου (PAI), Αντιπηκτικό λύκου, Ινωδογόνο (Fibrinogen), Πλασμινογόνο, Πρωτεΐνη S (Ολική και ελεύθερη), Πρωτεΐνη C, Χρόνος πήξεως, θρομβίνης (ΤΤ), προθρομβίνης (PT), INR, χρόνος ροής, Παράγων Vc, Anti–thrombin III, Φιμπρονεκτίνη.
Ορμονολογικοαρχή
Οι ορμόνες αποτελούν χημικά στοιχεία, τα οποία παράγονται σε ένα μέρος του σώματος (π.χ. υπόφυση, θυροειδή αδένα, ενδοκρινείς αδένες, επινεφρίδια, κ.α.), και μέσο του αίματος μεταφέρονται σε άλλα μακρινά όργανα ή ιστούς, όπου και επιδρούν. Η ορμονική επίδραση πραγματοποιείται σε υποδοχείς στα κύτταρα στόχους, οπου έχει σαν αποτέλεσμα την ενεργοποίησή τους. Η ενεργοποίηση αυτή οδηγεί στη συνέχεια σε αλλαγές, όπως διαφοροποίηση στην ανάπτυξη, λειτουργία και μεταβολισμό του κυττάρου. Σαν αποτέλεσμα, η μελέτη των ορμονών αποτελεί βασικό στοιχείο στην υγεία.
Στο ορμονολογικό εργαστήριο εκτελούνται όλες οι εξετάσεις που έχουν σχέση με τις ορμόνες με τη βοήθεια σύγχρονων και αυτοματοποιημένων συστημάτων και αναλυτών, όπως:
- Θυροειδούς
- Γονιμότητας
- Ανδρογόνων
- Οστεοπόρωσης
- Σακχαρώδη διαβήτη
- Επινεφρίδια
- Προγεννητικού ελέγχου
TSH, T3, T4, Ελεύθερη Τ3, T4 (FT3, FT4), ΑΘΑ–Μ, Τ, Anti–TPO, Anti–TG, TSI, TBG, TG–θυρεοσφαιρίνη, β–HCB (χοριακή), Οιστραδιόλη–Ε2, FSH, LH, PRG, PRL, Οιστριόλη Ε3, Οιστριόλη ελεύθερη (uΕ3), Οιστρόνη, Τετοστερόνη, 17–ΟΗ–PRG, DHEA, –S, Αλδοστερόνη, Κορτιζόλη, NT–PRO BNP (εγκεφαλικού νατριουρητικού πεπτιδίου).
Ανοσολογικοαρχή
Το ανοσοποιητικό σύστημα αποτελεί έναν αξιοσημείωτο μηχανισμό προσαρμογής, ο οποίος προστατεύει τον οργανισμό από παθογόνους μικροοργανισμούς και τον καρκίνο. Η Ανοσολογία αποτελεί έναν κλάδο των Ιατρικών και Βιολογικών επιστημών που μελετάει τις λειτουργίες του ανοσοποιητικού συστήματος κάτω από φυσιολογικές και παθολογικές καταστάσεις.
Στο ανοσολογικό τμήμα, μέσα από τη συνεχή εξέλιξη της Μοριακής Βιολογίας και την ανακάλυψη νέων ανοσοβιολογικών δεικτών, γίνονται εξετάσεις που οδηγούν στον προσδιορισμό των παθολογικών μηχανισμών και λειτουργιών των νοσημάτων του ανοσοποιητικού συστήματος. Με τη βοήθεια σύγχρονων και αυτοματοποιημένων αναλυτών (π.χ. ΑΙΑ), μπορούν να γίνουν άμεσα ακόμα και οι πιο εξειδικευμένες ανοσολογικές εξετάσεις, παρέχοντας έτσι πρωταρχικό ρόλο στην κλινική διάγνωση ασθενειών, όπως:
- Ανοσοανεπάρκειες, π.χ. σύνδρομο της επίκτητης ανοσοανεπάρκειας (AIDS), χρόνια κοκκιωμάτωση.
- Αυτοάνοσα νοσήματα, π.χ. συστηματικός ερυθρωματώδης λύκος, ρευματοειδής αρθρίτιδα, Hashimoto's θυρεοειδίτιδα, myasthenia gravis.
- Υπερευαισθησίες, π.χ. αλλεργίες και άσθμα.
- Λοιμώδη νοσήματα, π.χ. ηπατίτιδες, HIV, λοίμωξη από κυτταρομεγαλοϊό (CMV), τοξοπλάσμωση.
- Ανοσοϋπερπλασίες και καρκίνος.
- Μεταμοσχεύσεις.
1. ΑΥΤΟΑΝΟΣΑ ΝΟΣΗΜΑΤΑ
Αντιπυρηνικά/ ΑΝΑ, Anti–ENA, –DNA, Anti SS–A (Ro), SS–B (La), Anti–Sm, Anti-CCP (Cyclic Citrullinated Peptide Antibody), ASMA, Ανοσοσφαιρίνες IgA, G, M, D, E, Anti–RNP, APCA, C–ANCA (PR3), P–ANCA (MPO), Anti–SMA, CRP, RA–test, β2 – Μικροσφαιρίνη, Συμπλήρωμα C3, C4, C Ολικό, Anti–dsDNA, Anti–ssDNA, Anti–μιτοχονδριακά (ΑΜΑ), Anti–ωοθηκικά.
2. ΛΟΙΜΩΔΗ ΝΟΣΗΜΑΤΑ
Ηπατίτιδες, Ερυθρά (Rubella) HIV I, II, Τοξόπλασμα, Kυτταρομεγαλοϊό (CMV), Έρπης (HSV), Ελικοβακτηρίδιο, Χλαμύδια, Ανεμευλογιά (VZV), Λιστέρια, Μυκόπλασμα, ASTO, EBV, Αντισώματα ιλαράς, Borrelia, Brucella, Παρωτίτιδα, Αντιεχινοκοκκικά Αb, Αντισώματα λεπτοσπείρωσης.
3. Διαφορες
Anti–GAD, IA–2 έναντι τυροσίνης, Ινσουλινικά αντισώματα, Αντι–παγκρεατικά αντισώματα ICA, Αντισώματα έναντι φωσφατιδυλ – ινοσιτόλης IgM, Αντισώματα έναντι φωσφατιδυλ – ινοσιτόλης IgG.
Καρκινολογικοαρχή
Στο καρκινολογικό τμήμα γίνονται οι βασικές και πλέον σύγχρονες μέθοδοι για την διάγνωση του καρκίνου, όπου βασικά στοιχεία αποτελούν:
- Τα παράπονα, το ιατρικό ιστορικό, και άλλα πιο ειδικά συμπτώματα του ασθενούς, π.χ. κούραση, χάσιμο βάρους, ανεξήγητη αναιμία, πυρετός μη διευκρινίσιμης προέλευσης, παρανεοπλαστικά φαινόμενα και άλλα.
- Και οι διαγνωστικές μέθοδοι, που περιλαμβάνουν μια πληθώρα μεθόδων όπως, βιοψία, ενδοσκόπηση, ακτινογραφία, και μεθόδους πυρηνικής ιατρικής.
Στο εργαστήριο, οι διαγνωστικές μέθοδοι περιλαμβάνουν εξετάσεις του αίματος και πιο συγκεκριμένα, εξετάσεις ειδικών καρκινικών δεικτών (π.χ. PSA, CEA, CA 19–9). Οι δείκτες αυτοί, βοηθούν στην ανακάλυψη και διάγνωση συγκεκριμένων τύπων καρκίνων, στην πορεία της θεραπευτικής αγωγής τους, καθώς και στην παθογνωμική διάγνωση συγκεκριμένων ασθενειών.
A–FP, CEA, CA 19–9, CA 15–3, CA 125, CA 50, CA 72–4, NSE, MCA, SCC, TPA, TPS, PSA, PAP, FPSA, FPSA/ TPSA.
Ορολογικοαρχή
Στο ορολογικό τμήμα γίνονται όλες οι εξετάσεις που αφορούν την ανάλυση του ορό του αίματος. Στην εργαστήριο, ο οροδιαγνωστικός έλεγχος επικεντρώνεται στην ανίχνευση αντισωμάτων (Ab) στον ορό. Τα αντισώματα αυτά παράγονται κυρίως προς απάντηση μιας μικροβιακής ή βακτηριακής λοίμωξης (π.χ. ASTO), κατά άλλων “ξένων” προς τον οργανισμό πρωτεϊνών (π.χ. στις μεταγγίσεις), ή κατά πρωτεϊνών του ίδιου του οργανισμού (π.χ. αυτοάνοσα νοσήματα).
Οι συνηθισμένες τεχνικές που εφαρμόζονται στο ορολογικό τμήμα είναι: μέθοδος της αλυσιδωτής αντίδρασης της πολυμεράσης (PCR), ELISA, δημιουργία συγκολλητογόνου, κροκκίδωση, δέσμευση του συμπληρώματος, και φθορίζοντα αντισώματα.
CRP, RA–Test, VIDAL, WRIGHT, VDRL, Mono–Test, LE Test, RPR (Rapid Plasma Regin), STREP –A– test
Μοριακοαρχή
Η μελέτη των διαφόρων λειτουργικών συστημάτων ενός κυττάρου, της δομής και έκφρασης της γενετικής πληροφορίας σε μοριακό επίπεδο (γενετική μηχανική), της λειτουργίας, των ρυθμίσεων, και των συσχετισμών μεταξύ των βιολογικών μακρομορίων (DNA, RNA, βιοσύνθεση των πρωτεϊνών), και τέλος της μοριακής διαγνωστικής, αποτελούν τον κορμό της Μοριακής Βιολογίας. Το κεντρικό δόγμα της Μοριακής Βιολογίας είναι η μελέτη των διαδικασιών διπλασιασμού, αντιγραφής, και μετάφρασης του γενετικού μας υλικού.
Σήμερα, οι τεχνικές που χρησιμοποιούνται στη Μοριακή Βιολογία, προέρχονται από τους επιμέρους κλάδους της Βιοχημείας και της Γενετικής. Μερικές από τις μεθόδους ρουτίνας του εργαστηρίου Μοριακής Βιολογίας αποτελούν η αλυσιδωτή αντίδραση της πολυμεράσης (Polymerase Chain Reaction, PCR), οι ηλεκτροφορήσεις γενετικού υλικού και πρωτεϊνών σε gel αγαρόζης ή πολυακρυλαμίδης, οι Southern, Northern, και Western τεχνικές, και πρόσφατα τα DNA microarrays.
HIV με PCR, HPV, HBV, Τεστ Πατρότητας, HLA κλάσης Ι, ΙΙ HLA–B27, Ανοσοφαινοτυπική ανάλυση, Μεσογειακή Αναιμία, Μοριακές μέθοδοι για την ανίχνευση ιών και μικροβίων, Τεστ Φυματίωσης.
Αλλεργιογονωναρχή
Το ανοσοποιητικό σύστημα προστατεύει τον οργανισμό από παθογόνες καταστάσεις και από τον καρκίνο. Ωστόσο, λανθάνουσες ή ακατάλληλες καταστάσεις (υπερ–λειτουργία) οδηγούν το ανοσοποιητικό σύστημα να έχει μια φθοροποιά επίδραση στον ίδιο τον οργανισμό, και στα διάφορα όργανα, προκαλώντας σημαντικές αλλοιώσεις και ασθένειες. Κύριο αποτέλεσμα των δυσλειτουργιών αυτών είναι οι αλλεργίες και το άσθμα, η απόρριψη ενός μοσχεύματος, τα αυτοάνοσα νοσήματα, και η ανοσοκαταστολή, οι οποίες μπορεί να αποτελέσουν σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα υγείας.
Οι αλλεργικές αντιδράσεις είναι η απάντηση του οργανισμού σε ανταγωνιστικά ερεθίσματα, τα οποία οδηγούν σε ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος με βάση κυρίως τη δημιουργία IgE ανοσοσφαιρινών (αντισώματα). Έκθεση του οργανισμού στα διάφορα αντιγόνα (αλλεργιογόνα) πυροδοτεί την ελευθέρωση χημικών παραγόντων, μέσω των IgE, που προκαλούν συμπτώματα τα οποία μπορεί να ποικίλουν από ένα απλό φτέρνισμα, βήχα, καταρροή, δυσκολία στην αναπνοή, δερματίτιδα, μέχρι αλλεργικό σοκ και φλεγμονή των πνευμόνων σε καταστάσεις ασθματικού σοκ.
Στο τμήμα των αλλεργιογόνων γίνεται ανάλυση της υπερευαισθησίας του οργανισμού με την βοήθεια των σύγχρονων μοριακών, βιοχημικών και ανοσοαντιδραστικών μεθόδων, σε μια σειρά από κατηγορίες αλλεργιογόνων που περιλαμβάνει:
- Φάρμακα, π.χ. ευαισθησία στην πενικιλλίνη G, ινσουλίνη, παρακεταμόλη, κ.α.
- Ακάρεα, π.χ. ακάρι (Dermatophagus).
- Επιθήλια – Πρωτεΐνες Ζώων, π.χ. επιθήλιο γάτας, σκύλου, πυτιρίδα αλόγου.
- Γενικές κατηγορίες, π.χ. αβγο, γαλακτοκομικά, ξηροί καρποί, δημητριακά, ψάρια, κρέας, λαχανικά, φρούτα.
- Βιοχημικά – Επαγγελματικά, π.χ. ναύλον, λάτεξ.
- Οικιακή σκόνη.
- Γύρη.
- Έντομα.
- Παράσιτα, π.χ. Εχινόκοκκος.
